เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

ในห้อง 'หลวงพ่อเล็ก วัดท่าขนุน' ตั้งกระทู้โดย iamfu, 17 พฤศจิกายน 2026 เวลา 20:18.

สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้
ขณะนี้มีคนกำลังดูกระทู้นี้อยู่ 2 คน ( สมาชิก 0 คน และ บุคคลทั่วไป 2 คน )
  1. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙


    ​
     

    ไฟล์ที่แนบมา:

  2. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๑๗ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม Aston Kuta Hotel & Residence อยู่ที่ ๒๖ องศาเซลเซียส ทางเจ้าหน้าที่โทรศัพท์ปลุกตั้งแต่ตี ๕ ครึ่งของเกาะบาหลี ซึ่งเร็วกว่าเมืองไทย ๑ ชั่วโมง เนื่องเพราะวันนี้วางโปรแกรมไว้ที่ ๐๕.๓๐ - ๐๖.๓๐ - ๐๗.๓๐ น. กระผม/อาตมภาพค่อย ๆ ขยับลุก ปรากฏว่าไม่เจ็บหลังแล้ว แต่รู้สึกหน่วง ๆ อยู่นิดหน่อย ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าเอี้ยวผิดจังหวะแล้วจะเป็นอะไรหรือไม่ ? จึงต้องทำอะไรค่อนข้างจะช้า ผิดกับสภาพความเคยชินของตนเองไปมาก

    เมื่อแก้ไขบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุน และล้างหน้า แปรงฟัน แต่งตัวแล้ว "ทิดปิง" (นายกวีศิลป์ หิรัญยพิสุทธิกุล) ก็มารับ นำกระผม/อาตมภาพตรงไปยังชายหาดจิมบารัน ซึ่งเป็นหาดทรายที่มีชื่อเสียงของที่นี่ ครั้นเดินออกจากโรงแรมไป ก็เห็นว่าพื้นถนนเปียกไปตลอดทาง แสดงว่าเมื่อคืนนี้ฝนตกหนัก กระผม/อาตมภาพได้แต่น้อมจิตขอบคุณ "ท่านปู่อินทร์" และ "ท่านปู่จันทร์" พร้อมกับบริวารทั้งหลาย ที่ช่วยอำนวยความสะดวกให้เช่นเคย

    เมื่อเดินไปประมาณ ๓๐๐ เมตร ก็ถึงริมชายหาด ซึ่งดูจากสภาพที่เละเทะไม่เป็นท่าแล้ว ก็แสดงว่าเมื่อคืนลมพายุค่อนข้างจะรุนแรงทีเดียว ทางด้านซ้ายมือ หรือว่าทางด้านทิศใต้ มีอนุสาวรีย์ใหญ่โตมโหฬารตั้งอยู่ ประกอบไปด้วยรูปปั้น ๓ รูป ซึ่งเมื่อหาข้อมูลแล้ว ประกอบด้วยองค์กลางก็คือ "Nyang Baruna" หรือเทพเจ้าแห่งสายน้ำและมหาสมุทร ถ้าคนไทยเราก็คงจะคุ้นเคยกันในนาม "พระแม่คงคา"

    องค์ทางด้านซ้ายมือของเรา เมื่อหันหน้าเข้าไปหาก็คือ "Kanjeng Ratu Manik" เทพเจ้าแห่งสมดุลธรรมชาติ ซึ่งถ้าจะเปรียบไปแล้ว บุคคลผู้รับภาระนี้ของเราก็คือ "พระแม่ธรณี" ส่วนท่านสุดท้ายนั้นอยู่ขวามือของเรา ทุกคนน่าจะคุ้นเคยกันดี ก็คือเทพแห่งความเมตตา ที่ระบุชื่อชัดเลยว่า "Dewi Kwan Im"

    เมื่อถ่ายรูปบริเวณนั้นแล้ว ก็เดินดูสิ่งต่าง ๆ ที่คลื่นซัดขึ้นมาบนชายหาด พอดี "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) โทรแจ้งว่า "ห้องอาหารเปิดแล้วค่ะ" ทั้งที่นัดกันไว้ที่ ๐๖.๓๐ น. จึงต้องจ้ำกลับมาอย่างด่วนจี๋ แต่พอมาถึงหน้าห้องอาหาร ไม่ทราบว่าเจ้าหน้าที่หายไปไหน ?

    กระผม/อาตมภาพจึงเดินเข้าไปหยิบจานตักอาหารต่าง ๆ ตามใจชอบ โดยมี "ท่านอาจารย์ซี" (ผศ.ดร.ฉันทัส เพียรธรรม) ซึ่งทำหน้าที่หัวหน้าคณะทัวร์ทริปนี้ เตรียมเอากับข้าวแบบไทย ๆ เอาไว้ ประเภทหมูหยอง น้ำพริกเผา อะไรประมาณนั้น แต่กระผม/อาตมภาพไม่ได้ใส่ใจ เนื่องเพราะว่าไปไหนก็ฉันอาหารของที่นั่นจนเป็นปกติแล้ว
     
  3. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เมื่อตักอาหารมาวางลงไม่นาน "ครูบาพันแสน" (เจ้าอธิการธรรมชัย อคฺคธมฺโม) เจ้าคณะตำบลปิงโค้ง เจ้าอาวาสวัดศิลาวาส (ปิงโค้ง) จังหวัดเชียงใหม่ กับ "ครูบาไอซ์" (พระสมุห์นิชวัชญ์ ญาณวิสุทฺโธ) เลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอสันทราย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเมืองขอน จังหวัดเชียงใหม่ ก็ลงมาถึง ตักข้าวสำหรับตนเองเช่นกัน โดยมี "พระครูวิโรจน์กาญจนเขต, รศ.ดร." เจ้าคณะตำบลบางขนุน เจ้าอาวาสวัดอุทยาน ปิดท้าย

    พวกเราฉันกันไม่นานก็เรียบร้อย กระผม/อาตมภาพที่ร้อนจนเหงื่อตก จึงออกมานั่งที่ล็อบบี้ แต่ปรากฏว่าญาติโยมฮือกันเข้ามาเหมือนอย่างกับผึ้งแตกรัง ก็คือทุกคนล้วนแล้วแต่ขอทำบุญเช้า ซึ่งการที่มายังประเทศอินโดนีเซียครั้งนี้ กระผม/อาตมภาพแทบจะไม่ได้แลกเงินมาเลย เนื่องเพราะว่ามี "ทิดป๋อง" (นายดิเรก ไพสิฐวนิชกุล) ถวายมา ๑ ล้านรูเปียห์ "ทิดมาร์ก" (นายจีระเดชท์ มโนภาส) ถวายมา ๑ ล้านรูเปียห์ แล้วก็ "ครูบาไอซ์" ถวายมา ๕ แสนรูเปียห์ เหล่านี้เป็นต้น

    จึงทำให้กระผม/อาตมภาพที่มานั่งตอนเช้า ๆ แบบนี้รับเงินเพิ่มอีกมากมาย โดยที่มี "น้องเล็ก" ขอแลกไปเป็นเงิน ๑,๐๐๐ บาทไทย ประมาณ ๕ แสนกว่ารูเปียห์ เพื่อเก็บเอาไว้ซื้อของ แล้วก็ "ทิดปิง" ทำการแลกเป็นเงิน ๒,๐๐๐ บาท ราว ๆ ๑ ล้านรูเปียห์เศษ โดยใช้วิธีโอนเงินไทยเข้าบัญชีของกระผม/อาตมภาพเลย

    เมื่อนับเงินลงบัญชีเรียบร้อยแล้ว ก็ออกมานั่งรอหน้าโรงแรม พักใหญ่โชเฟอร์คนใหม่ก็นำเอารถบัสคันใหม่มาถึง เมื่อเดินขึ้นไปนั่งแล้วค่อยรู้สึกชื่นใจ เพราะวันนี้รู้สึกว่าเครื่องปรับอากาศเย็นทีเดียว จากนั้นก็ได้ส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มไลน์ แจ้งทุกคนว่า "รถมาแล้ว ให้รีบขึ้นด้วย" ซึ่งทุกคนก็คล่องตัวใช้ได้ เนื่องเพราะว่านัดออกเดินทางกันตอน ๗ โมงครึ่ง ประมาณ ๐๗.๔๐ น. พวกเราก็ออกเดินทางได้แล้ว

    พลขับนำรถฝ่าการจราจรที่ค่อนข้างหนาแน่น ท่ามกลางเสียงบรรยายของ "คุณนาวิน" ผู้เป็นมัคคุเทศก์ท้องถิ่น ซึ่งบอกกล่าวให้พวกเราทราบถึงความเคารพของคนบาหลีที่มีต่อเทพเจ้าและธรรมชาติ ซึ่งทุกบ้านจะมีศาลประจำบ้าน ทุกหมู่บ้านจะมีศาลประจำหมู่บ้าน และทุกเมืองจะมีศาลประจำเมือง จนกระทั่งผ่านอนุสาวรีย์ซึ่งปั้นไว้สวยงามมาก มีขุนศึกอยู่บนรถ ๒ คันกำลังประจันบานกัน "คุณนาวิน" บอกว่านั่นก็คือ "ฆโฏตกัจ" ลูกชายของ "ภีมะ" หนึ่งในตัวเอกของวรรณกรรมมหาภารตยุทธนั่นเอง กำลังต่อสู้กันที่ทุ่งกุรุเกษตร
     
  4. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เมื่อพวกเราเดินทางพ้นออกจากตัวเมือง ความเร็วของรถก็เพิ่มขึ้น "ท่านอาจารย์ซี" ทำการบรรยายเพิ่มเติมและทำตัวเป็นนักเรียน ตั้งปัญหาสอบถาม "คุณนาวิน" อย่างเช่นว่า "คนบาหลีเชื่อว่าก้อนหินและต้นไม้มีชีวิตหรือไม่ ?" เหล่านี้เป็นต้น เมื่อได้รับคำอธิบายและบรรยายเพิ่มเติมให้พวกเรา เนื่องเพราะว่า "คุณนาวิน" นั้นภาษาไทยไม่แข็งแรง พูดเหมือนกับคนต่างด้าวพูดไทย จึงต้องอธิบายภาษาไทยเป็นไทยอีกทีหนึ่ง

    จนกระทั่งกระผม/อาตมภาพต้องรับเอาไมโครโฟนมาเพิ่มเติมให้ว่า ในเรื่องระหว่าง "ดำกับขาว" หรือ "ธรรมะกับอธรรม" นั้น มีอยู่ในทุกชาติทุกศาสนา แล้วคนเราก็ต้องมีหลักยึดของใจ คนบาหลีนั้นยึดเทพเจ้าและธรรมชาติเป็นใหญ่ แต่ว่าผู้นับถือพระพุทธศาสนาก็ต้องถือหลักธรรมเป็นใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อปฏิบัติใน ศีล สมาธิ ปัญญา ไปถึงระดับหนึ่ง ก็จะเกิด "เวสารัชชกรณธรรม" คือหลักธรรมที่ทำให้คนกล้า เป็นต้น

    เมื่อกล่าวสรุปจบเสร็จ ก็ปล่อยให้ทุกคนได้พักผ่อน ระหว่างทางเห็นถนนเปียกโชกไปหมด แสดงว่าฝนตกก่อนเรามาถึง จนกระทั่งเวลา ๙ โมงตรง ก็มาถึงเทวาลัยปุระกัวกะจาห์ ซึ่งเป็นเทวาลัยฮินดู ถ้าแปลตรง ๆ คือ "วัดถ้ำช้าง" แต่เนื่องจากว่าสิ่งที่สลักเสลาไว้นั้น ไม่ใช่ช้าง หากแต่เป็น "หน้ากาล" ก็คือเจ้าตัวเวลาที่กินสรรพสิ่งแม้กระทั่งตัวเอง สถานที่นี้เคยเป็นพุทธสถานมาก่อน แต่เมื่อพุทธสถานได้พังถล่มลงไปตามกาลเวลา คนฮินดูเข้ามาปักหลักแทน จึงกลายเป็นเทวาลัยฮินดู

    พวกเราซื้อตั๋วเข้าไปแล้วก็ต้องคาดเอวด้วยผ้าสีเหลือง ยกเว้นพระภิกษุทั้ง ๔ รูป จากนั้นก็เดินลงบันไดเข้าไปข้างใน ซึ่งมีแอ่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่มีปลาอยู่มากมาย อยู่ด้านหน้าต้นไม้ใหญ่โตมหึมา ลักษณะคล้ายต้นยางบ้านเรา แต่ดูใบแล้วไม่น่าจะใช่ พวกเราตรงเข้าไปถ่ายรูปหมู่ที่บริเวณหน้าถ้ำช้าง หรือหน้าถ้ำหน้ากาลเสียก่อน จากนั้นก็เดินเข้าไปดูด้านใน ซึ่งมีรูปปั้นเทวรูปอย่างเช่น "พระพิฆเณศวร์" ตลอดจนกระทั่งศิวลึงค์ ประดับอยู่ตามห้องต่าง ๆ แล้วก็เดินออกมาทางด้านนอก แยกย้ายกันดูว่าสถานที่ไหนเป็นที่ชอบใจ ก็ถ่ายรูปกันตามอัธยาศัย
     
  5. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    กระผม/อาตมภาพเดินตามเสียงน้ำตกไปทางด้านหลัง จนกระทั่งเห็นเส้นทางที่เดินลงไปข้างล่าง มองเห็นก้อนหินใหญ่ มีร่องรอยการแกะสลัก จึงได้เดินลุยน้ำลงไปหา เมื่อพ้นก้อนหินมหึมาไป จึงเห็นว่ามีน้ำตกในถ้ำซ่อนอยู่หลังก้อนหิน น้ำลึกเกือบครึ่งแข้ง ไม่มีใครกล้าตามมา เพราะกลัวจะลื่นล้ม แต่กระผม/อาตมภาพอาศัยบารมี "ท่านปู่อินทร์" กับ "ท่านปู่จันทร์" และบริวาร จึงลุยเข้าไปถ่ายรูป แล้วก็มองเห็นว่าด้านหลังหินใหญ่ที่บังถ้ำอยู่นั้น มีลวดลายการแกะสลักเป็นพระเจดีย์ตามหลักพระพุทธศาสนา

    เมื่อถ่ายรูปแล้วออกมาทางด้านนอก ก็พอดี "ท่านอาจารย์ซี" นำเอาคณะตามลงมาด้วย จึงได้เปิดกล้องให้ท่านอาจารย์ดูรูป ท่านถามว่า "อยู่ที่ไหน ?" พอชี้ให้ก็บอกว่า ถ้าอย่างนั้น ท่านพอใจที่จะอยู่แค่ข้างบนนี้ แล้วก็อธิบายให้ฟังว่า สถานที่นี้เป็นพุทธสถานมาก่อน แต่เมื่อน้ำเซาะจนกระทั่งเจดีย์หินถล่มลงมา แล้วไม่สามารถบูรณะได้ ก็ทรุดโทรมไป จนกระทั่งชาวฮินดูเข้ามาแทน

    เมื่อพวกเราดูและถ่ายรูปกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เดินขึ้นมาทางด้านบนก่อน หาทางถ่ายรูปสถานที่ต่าง ๆ โดยเฉพาะบริเวณร้านจำหน่ายสินค้า ซึ่งบรรดาแม่ค้าก็พยายามชวนซื้อ แต่ว่าพวกเราก็ใจแข็งเหลือเกิน ไม่มีใครยอมจ่ายสตางค์กันสักคน เห็นว่าเวลาพอสมควรแล้ว กระผม/อาตมภาพก็พาทุกคนเดินกลับออกมา โดยที่ให้ทำการคืนสายรัดเอวเขาเสียก่อน

    เมื่อกลับขึ้นรถแล้ว พวกเราก็เดินทางต่อไป ซึ่งเป็นสถานที่เราจะฉันเพลที่เมืองซึ่งมีชื่อเดียวกับเทวาลัยที่เราจะไปชมในวันนี้ ก็คือเมืองปุระเบซากีห์ โดยที่รถของเรานั้นวิ่งไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถนนใหญ่กว่ารถนิดเดียว รถสวนมาก็ต้องคอยหลีก คอยหลบ คอยบีบแตรเตือน โดยเฉพาะช่วงทางขึ้นเขา ครั้นทะลุมาถึงเมืองเบซากีห์ ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะใช้เวลาเป็นชั่วโมง ปรากฏว่าสถานที่รับประทานอาหารของเรา คือภัตตาคารมหาคีรีนั้น ถนนเข้าไปกับรถใหญ่เท่ากันพอดี..!
     
  6. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    "คุณนวลจันทร์ เพียรธรรม" ประธานคณะกรรมการบริษัทเอ็นซีทัวร์ แจ้งว่าตอนแรกทางด้าน "คุณนาวิน" ก็อยากจะใช้รถเล็ก แต่ว่าจะไม่สะดวก เพราะคณะของเรามากันถึง ๒๘ รูป/คน แต่ว่าโชเฟอร์ฝีมือดีใช้ได้ หลังจากที่หมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หลายจังหวะ ก็เสียบหัวเข้าซอยจนได้ แล้วเส้นทางที่ไม่น่าจะผ่านได้ แกก็พาผ่านตลอด จนพวกเราต้องปรบมือชอบใจ..!

    บริเวณรีสอร์ทมหาคีรี มีที่จอดรถค่อนข้างจะกว้างใหญ่ เข้าไปถึงด้านใน อาหารก็พร้อมแล้ว แต่ว่าพวกเรามัวแต่ตะลึงกับทิวทัศน์มากกว่า เนื่องเพราะว่ามีนาขั้นบันไดและลำธารที่ไหลเสียงดังอยู่ข้างล่าง "ท่านอาจารย์ซี" บอกว่า "ถ้าอากาศเปิดจะเห็นภูเขาไฟกุหนุงอากุงตรงมุมนี้ด้วย แต่ด้วยความที่ว่าวันนี้อากาศปิด ฝนจะตก จึงทำให้มองอะไรไม่เห็น"

    พวกเราเข้าไปตักอาหารกันตามใจชอบ เพราะว่าเป็นบุฟเฟต์ กระผม/อาตมภาพยิ่งชอบใจใหญ่ เพราะว่าด้านนี้มีบุฟเฟต์ผลไม้ด้วย จึงได้ตักเอามะละกอและสับปะรดมาเกือบเต็มจาน ส่วนที่เหลือก็เป็นกล้วยทอด ซึ่งหน้าตาเหมือนอย่างกับเทมปุระกล้วยมากกว่า จัดการฉันโดยที่ "คุณนวลจันทร์" ขออนุญาตถ่ายรูปด้วย เนื่องเพราะว่ามุมนี้เห็นนาขั้นบันไดสวยมาก ครั้นอิ่มแล้ว พวกเราก็เร่เข้าไปหาร้านกาแฟของทางด้านภัตตาคาร ส่วนกระผม/อาตมภาพเดินถ่ายรูปอยู่บริเวณรอบนอก แล้วก็กลับขึ้นไปนั่งรอบนรถ พวกเรามาถึงเกือบไม่ทันกับฝนที่ตกกระหน่ำลงมา..!

    ในระหว่างเดินทางไปสถานที่เที่ยวของวันนี้ ซึ่งก็คือหมู่เทวาลัยปุระเบซากีห์ ชื่อเดียวกับชื่อเมืองนั่นเอง ในสถานที่นี้นั้นประกอบไปด้วยวิหารหรือวัดวาอารามหลายแห่ง รวมอยู่กันเป็นกระจุกเดียว พวกเราเข้าไปซื้อตั๋ว ซึ่งไม่แน่ใจว่าคนละเท่าไร เนื่องเพราะว่ามีตั๋วสำหรับผู้อายุเกิน ๖๕ ปี จะต้องนั่งรถแบตเตอรี่เข้าไปด้วย กระผม/อาตมภาพมองเห็น "คุณนาวิน" ควักกระเป๋าไปทั้งหมด ๓,๘๐๐,๐๐๐ รูเปียห์..! ซึ่งทำให้กลืนน้ำลายไม่ค่อยจะลงอยู่เหมือนกัน จากนั้นทุกคน ยกเว้นพระ ๔ รูป ก็ต้องไปรับโสร่งมาใส่ ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชาย เห็นหลายคนเก้ ๆ กัง ๆ ใส่ไม่เป็นแล้ว ขำก็ขำแต่หัวเราะไม่ได้..!
     
  7. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    ในช่วงที่พวกเราเดินทางมานั้น "คุณนวลจันทร์" ได้ปรารภว่า "หลวงพ่อช่วยให้ฝนหยุดได้หรือไม่ เพราะว่าสถานที่นี้สวยมาก น่าถ่ายรูปเป็นที่สุด" กระผม/อาตมภาพกำหนดใจถาม "ท่านปู่อินทร์" กับ "ท่านปู่จันทร์" แล้ว ท่านบอกว่า "พอได้ แต่ให้รีบไปรีบกลับ" จึงได้บอกกับ "คุณนวลจันทร์" ว่า "พอไหว" ปรากฏว่าเมื่อมาถึง ฝนก็ขาดเม็ด ฟ้าเริ่มเปิด ทุกคนจึงดีอกดีใจ ตอนแรกก็จะปรบมือ แต่เปลี่ยนใจเป็นสาธุ

    กระผม/อาตมภาพและบรรดาผู้ชราจริงชราปลอม แห่กันขึ้นรถแบตเตอรี่เข้าไปทางด้านใน ซึ่งวิ่งไปไกลหลายร้อยเมตรทีเดียว แล้วก็มาจอดอยู่บริเวณที่มีหน้ากาลอยู่รอบสระน้ำ เข้ามาถ่ายรูปกันตรงบริเวณนี้ เพื่อรอคนที่ต้องเดินเข้ามา ครั้นพร้อมแล้ว พวกเราก็เดินขึ้นไปทางด้านบนซึ่งมีมุมมหาชน ก็คือมุมที่มีซุ้มประตูผ่าเป็น ๒ ซีกและบันไดหลาย ๑๐ ขั้น สองข้างมีต้นไม้ใบหญ้าสลับสีค่อนข้างจะสวยงาม แต่ด้วยความที่เป็นมุมมหาชน จึงต้องไปรอบรรดานักท่องเที่ยวฝรั่งถ่ายรูปกันจนหมดแล้ว พวกเราจึงยึดมุมนั้นแทน

    ครั้นถ่ายรูปเรียบร้อย กระผม/อาตมภาพจะไปเดินดูด้านใน แต่เขาบอกว่า "ห้ามเข้า" จึงต้องเดินตามนักท่องเที่ยวฝรั่ง เลาะดูไปแต่ด้านนอกเท่านั้น จนกระทั่งขึ้นไปถึงด้านบนสุด ดูแล้วไม่เห็นมีทางเดินออก ปรากฏว่า "ครูบาไอซ์" และ "ครูบาพันแสน" บอกว่าตรงที่เลี้ยวขวาด้านหลังร้านขายของที่ระลึกมีทางให้เดินไปได้ ครั้นเดินขึ้นไปจึงเห็นว่าเป็นร้านอาหารและร้านขายของที่ระลึก เป็นมุมที่เห็นภาพรวมค่อนข้างสวยเลยทีเดียว

    ครั้นถ่ายรูปกันแล้วจะเดินกลับลงมา "ท่านอาจารย์ซี" ชวนว่า "หลวงพ่อครับ เราแกล้งเดินไม่รู้ไม่ชี้เข้าไปทางด้านใน เพื่อที่จะถ่ายรูปกันดีกว่าครับ" ในเมื่อมีคนชี้โพรงให้กระรอก กระผม/อาตมภาพก็ผลุบเข้าไปทันที เห็นว่าทางด้านในนี้มีช่างกำลังต่อเติมซ่อมแซมอาคารต่าง ๆ อยู่ แล้วก็มีเจ้าหน้าที่นั่งอยู่ตามมุมต่าง ๆ ด้วย

    แต่กระผม/อาตมภาพก็อาศัยฝีมือเดิม ๆ ถ่ายรูปไปเรื่อยแล้วเดินออกมาอีกประตูหนึ่ง ซึ่ง "ท่านอาจารย์ซี" ไม่ได้เดินตาม แต่ว่ามารออยู่ด้านนี้พอดี แล้วก็เดินลงมาทางด้านนอก เจอ "คุณนาวิน" บอกว่า "ให้รอตรงนี้" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ฝนจะตกแล้ว" แต่เขายืนยันว่าต้องรอรถแบตเตอรี่มารับ และต้องรอพวกเราที่เดินอ้อมไปลงอีกด้านหนึ่งด้วย
     
  8. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    ระหว่างที่รอ ฝนก็เริ่มลงเม็ดมา จนกระทั่งต้องเดินฝ่าฝนออกไปตรงสถานีจอดรถ เมื่อรถมาถึง อีกฝ่ายหนึ่งดันมีนักท่องเที่ยวมาด้วยและส่งตั๋วให้ ไม่ทราบเพราะเป็นตั๋วพิเศษหรืออย่างไร ?เพราะโชเฟอร์หันมาถามหาตั๋วจากกระผม/อาตมภาพ จึงได้ยื่นแขนที่มีกำไลคาดอยู่ให้ดูว่าจ่ายเงินแล้ว จากนั้นพวกเราก็เบียดขึ้นไปอย่างไม่สนใจว่าใครจะอายุถึงหรือไม่ถึง วิ่งฝ่าฝนออกมาถึงทางด้านนอก ก็รีบผลุบขึ้นไปบนรถ ขณะที่คนอื่นยังต้องเสียเวลาไปคืนโสร่งอีกพักใหญ่

    ครั้นมากันพร้อมแล้ว พวกเราก็วิ่งฝ่าฝนไปยังเมืองวิลายาร์ เพื่อจะไปชมศาสนสถานชาวพุทธอย่างแท้จริง ซึ่งมีเจดีย์อายุพันกว่าปีอยู่ที่นี่ ก็คือวัดปุระเปกูลิงกัน ครั้นวิ่งมาเป็นชั่วโมง เข้ามาถึงหน้าสถานที่แล้ว พวกเรายังต้องเดินผ่านท้องนา ซึ่งมีระบบชลประทานที่ดีมาก เข้าไปยังวัดที่อยู่ทางด้านใน ครั้นผ่านศาลที่เห็นอยู่ "ท่านอาจารย์ซี" บอกว่า "นี่คือศาลแม่โพสพ" แต่ "ท่านปู่อินทร์" บอกว่า "บ้านคุณเรียกว่าผีตาแฮก" จึงได้บอกกับทางด้านอาจารย์ซีไปว่า "เป็นผีตาแฮก" ทำเอาอีกฝ่ายหัวเราะแหะ ๆ

    พวกเรามาถึงบริเวณหน้าวัดปุระเปกูลิงกัน ปรากฏว่าประตูปิด เข้าไม่ได้ แต่ครั้นไปดูป้ายที่ประตูแล้ว "ท่านอาจารย์ซี" ก็ยกให้ "คุณนาวิน" ดู บอกว่า "เขาเขียนว่ากรุณาปิดประตูด้วย" แปลว่าให้เราเข้าไปได้ แต่ต้องปิดประตู เนื่องจากว่าประตูก็ไม่ได้ล็อคอยู่เหมือนกัน

    ครั้นเข้าไปด้านในก็เห็นมหาเจดีย์องค์หนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ "ท่านอาจารย์ซี" ก็บรรยายให้ฟังว่าเป็นยุคไหนสมัยไหนตามความสามารถพิเศษของตน เมื่อมีคนถาม ก็เลยกระโดดลงไปภายในหลุมที่ทำเหมือนกับสถานที่เลี้ยงปลา แล้วก็เข้าไปลูบ ๆ คลำ ๆ ชี้ว่าตรงนั้นเรียกว่าอย่างนั้น ตรงนี้เรียกว่าอย่างนี้ เป็นศิลปะสมัยไหน กระผม/อาตมภาพจึงชี้ให้ดูว่า "พระเจดีย์นี่เปรียบเหมือนกับแดนนิพพาน ส่วนที่ท่านอาจารย์ยืนอยู่นั่นก็คือโอฆสงสารหรือว่าทะเลทุกข์" ทำเอา "ท่านอาจารย์ซี" บอกว่า "แสดงว่าตอนนี้ผมจมอยู่ในทะเลทุกข์" ทำเอาทุกคนหัวเราะกันเฮฮา
     
  9. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,438
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,308
    ค่าพลัง:
    +27,032
    ความจริงทางด้าน "คุณนาวิน" อยากจะให้เราเดินทางไปยังสถานที่ต่อไป ก็คือวัดเทมภ้คสิริงค์ ซึ่งมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ แต่ว่าระยะทางค่อนข้างไกลและต้องเดินลงบันไดไปมาก จึงได้เอารถเข้าไปแทน วิ่งประมาณ ๕ นาทีก็ไปถึง เมื่อซื้อตั๋วแล้ว พวกเราก็นัดแนะกันว่า ๑๖.๔๕ น. ออกมาเจอกันข้างนอก แต่ "ท่านอาจารย์ซี" ท้วงว่า "เราต้องรีบกลับไปยังที่พัก ขอให้เร็วกว่าเดิมหน่อย"

    เมื่อเดินเข้าไปทางด้านใน ก็จะผ่านต้นไทรใหญ่มหึมา มีสถานที่บูชาอยู่ตรงหน้า อ้อมไปก็เป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์อยู่ ๒ บ่อ ซึ่งน้ำใสไหลเย็นเห็นตัวปลาเยอะแยะ ครั้นลองเอามือแตะดู น้ำเย็นเหมือนออกจากตู้เย็นเลยทีเดียว กระผม/อาตมภาพจึงลงไปที่ขั้นบันไดของบ่อที่ ๒ เนื่องเพราะว่าบ่อแรก ฝรั่งทั้งหญิงทั้งชาย นุ่งกระโจมอกเข้าไปอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์กันแน่นไปหมด แต่ว่าทางด้านนี้ว่างอยู่ครึ่งสระ ลงไปแล้วก็วักน้ำล้างหน้าล้างตา เสร็จสรรพก็กลับขึ้นมาถ่ายรูป ขณะที่ท่านอื่น ๆ ก็เตรียมที่จะล้างหน้าบ้าง

    กระผม/อาตมภาพจะเดินสวนออกไป แต่ "คุณนาวิน" บอกว่า "ต้องเดินไปออกทางด้านวัดครับ" เมื่อเดินอ้อมบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ไปด้านในก็เป็นวัด ซึ่งจะมีเทวาลัยหรือเทวสถานอยู่มากมาย อ้อมออกมาตามกำแพงวัดแล้ว ก็ทะลุลงมาทางด้านนอก ครั้นเดินผ่านต้นไทรใหญ่ทางด้านหลังไปไม่ไกล ก็กลายเป็นร้านขายของที่ระลึก ซึ่งน่าจะตกสัก ๓๐๐ - ๔๐๐ ร้านได้ แบ่งเป็นซอยซิกแซกซ้ายขวา เดินเสียจนตาลายกว่าจะหลุดออกมาถึงที่จอดรถของพวกเรา แล้วรออยู่จนพักใหญ่ พวกเราทั้งหลายจึงได้เดินมาถึง ปรากฏว่ามีคนเสียสตางค์ให้กับทางร้านค้าอยู่เหมือนกัน แถมแม่ค้ายังตามมาขายถึงข้างรถอีกต่างหาก

    เมื่อนับจำนวนครบแล้ว เวลา ๑๖.๔๐ น. พวกเราก็ออกเดินทางกลับ "คุณนวลจันทร์" คงจะเห็นว่าถ้าปล่อยให้นั่งยาว ๆ ๒ ชั่วโมงกว่า มีหวังหลับกันหมด จึงได้ประกาศข่าวดีแจ้งว่า "บุคคลที่มาในคณะนี้ มีเจ้าของวันเกิดในเดือนพฤศจิกายนถึง ๔ - ๕ คน รวมทั้งท่านอาจารย์ซีด้วย" แล้วก็เรียกแต่ละคนขึ้นมา เพื่อที่จะให้กล่าวถึงความในใจของตนในครั้งนี้ จนกระทั่งครบคนแล้วก็ลามไปถึงญาติโยม ตลอดจนถึงพระรูปอื่น ๆ ด้วย แต่ว่าเป็นสิ่งที่ดีเพราะทำให้ทุกคนลืมเวลาและลืมรถติด กว่าจะรู้ตัวก็มาถึงที่พักในเวลาประมาณ ๑๘.๔๕ น.

    กระผม/อาตมภาพกลับขึ้นห้องพักแล้วก็จัดการซักผ้าที่เปียกเหงื่อจนโชกไปทั้งตัว ตากเสร็จแล้วก็จัดการแช่น้ำร้อนของตนเอง แล้วมาบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนอยู่ในขณะนี้

    สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้


    พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
    วันอังคารที่ ๑๗ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
    (ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)
     
สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้

แชร์หน้านี้

กำลังโหลด...